Αισθήσεις

Εδω η εμπειρια που αποκτουμε μεσω των αισθησεων παιζει τον πρωτο ρολο. Το ζητουμενο ειναι η αισθητικη απολαυση. Η τεχνη, ο κινηματογραφος, η λογοτεχνια, το θεατρο ακόμα και η μαγειρικη, τα ταξιδια και η (καλη) τηλεοραση δινουν την πρωτη υλη αυτης της ιστοσελιδας

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Φραπέ


Το απόλυτο ρόφημα του καλοκαιριού. Ένας μεγάλος δροσερός φραπέ με γάλα είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει μια καλοκαιρινή μέρα.
Φραπέ, ένας καφές με ελληνική προέλευση. Το Σεπτέμβριο του 1961 στη Διεθνή 'Εκθεση Θεσσαλονίκης ο διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Nestle Δημήτρης Βακόνδιος ήθελε κάτι δροσιστικό αλλά δεν ήξερε τι. 'Εβαλε μια κουταλιά στιγμιαίου καφέ σε ένα shaker με παγωμένο νερό και άρχισε να χτυπάει. 'Οταν άνοιξε το shaker δεν υπολόγισε ότι θα πεταχθεί αφρός και λερώθηκε όμως το γευστικό αποτέλεσμα τον αποζημίωσε με το παραπάνω. Ο πιο διάσημος καφές στην Ελλάδα και σύμβολο της Ελληνικής νεολαίας γεννήθηκε!
Από τη Θεσσαλονίκη ο φραπέ διαδόθηκε σε όλη την ελληνική επικράτεια και έγινε η αγαπημένη συνήθεια πολλών Ελλήνων. Η απροθυμιά πολλών παραδοσιακών καφετήδων να τον φτιάξουν οδήγησε στην άνθηση των- πιο μοντέρνων- καφετεριών . Ο φραπέ (ή το φραπόγαλ0) έγινε τιο σύμβολο του Έλληνα νέου που αράζει στις καφετέριες..
Σήμερα ο φραπέ είναι πλέον παραδοσιακός. Η μονοκρατορία του στον κρύο καφέ άρχισε να επισκιάζεται από τον ιταλοφερμένο freddo. Όμως πάντα θα είναι ο αγαπημένος μας.
Παίρνω το πιο μεγάλο shaker του σπιτιού, βάζω μέσα μπόλικο κρύο νερό, μια κουταλιά καφέ και 2 κουταλάκια ζάχαρη και χτυπάω για τρία λεπτά. Έπειτα ρίχνω το περιεχόμενο του shaker σε ένα μεγάλο ποτήρι. Προσθέτω φρέσκο γάλα και τουλάχιστον τρία παγάκια. Ο φραπέ μου αποκτά ένα ανοικτό καφέ χρώμα και υπέροχη ελαφριά γεύση (το φρέσκο γάλα ευθύνεται για αυτή) που ερεθίζει ευχάριστα τον ουρανίσκο. Καλή μου απόλαυση!

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

Πετρελικές μεταμορφώσεις

2004 Γαλαζοαίματος (Κόκκινο δεν ήταν κόκκινο, είχε το χρώμα του ουρανού)
2005 Κουβαρντάς και μαζόχας (Κερνάω απόψε εγώ...Χτύπα κι άλλο)
2006 Ανώνυμος αλκοολικός (Σε ξεπέρασα κι είμαι καλά)


Αμαν πια ρε Φοίβο. Τόσες μεταμορφώσεις ούτε και ο Οβίδιος!!!

Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006

Η σκακιέρα της ζωής

Ο λοχαγός έσιαξε την κάπα πάνω στους ώμους του και κοίταξε προς τη γωνία του δρόμου, που τη φώτιζε το τρεμάμενο φως του φαναριού. Κάτω από το ζεστό ύφασμα, το αριστερό του χέρι ξεκουραζόταν στη λαβή του σπαθιού. Για μια στιγμή προσπαθούσε να θυμηθεί πόσους ανθρώπους είχε σκοτώσει-όχι στον πόλεμο, όπου συχνά είναι αδύνατον να ξέρεις το αποτέλεσμα μιας σπαθιάς ή ρνός πυροβολισμού από το αρκεβούζιο μέσα στον ορυμαγδό της μάχης, αλλά από κοντά, πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτό το "πρόσωπο με πρόσωπο" ήταν σημαντικό, τουλάχιστον γι' αυτόν. Γιατί ο Διέγο Αλατρίστε, σε αντίθεση με άλλους έμμισθους μαχαιροβγάλτες, δε χτυπούσε ποτέ πισώπλατα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν άφηνε πάντα στον άλλον το χρόνο να προετοιμαστεί, αλλά όμως δε μαχαίρωσε κανέναν που να μην ήταν στραμμένος προς το μέρος του και με το σπαθί έξω από τη θήκη του, εκτός από μία φορά, όταν στραγγάλισε μες τη νύχτα έναν Ολλανδό φρουρό. Αυτό όμως ήταν στον πόλεμο, όπως κια στην περίπτωση κάποιων Γερμανών που στασίασαν στο Μάαστριχτ ή διάφορων άλλων εχθρών τους οποίους καθάρισε σε πεδία μάχης. Εκείνη την εποχή βάβαια αυτά δεν είχαν και μεγάλη σημασία. Ο λοχαγός όμως ήταν από τους ανθρώπους που αναζητούσαν άλλοθι ώστε να διατηρούν την αυτοεκτίμησή τους. Στη σκακιέρα της ζωής, ο καθένας κινείται όπως μπορεί- και αυτό, όσο αδύναμο κι αν φαινόταν σαν άλλοθι, αποτελούσε τη δικαίωση και την απαλλαγή του. Κι αν αποδεικνυόταν ανεπαρκές, όπως ήταν φανερό στα μάτια του όταν το λικέρ πρόβαλλε μέσα του όλους τους διαβόλους που του βασάνιζαν την ψυχή, του έδιναν τουλάχιστον κάτι για να αρπαχτεί όταν η ναυτία γινόταν τόσο έντονη, που κοιτούσε με εξαιρετικό ενδιαφέρον τη μαύρη τρύπα των πιστολιών του.
Arturo Perez Reverte Ο Λοχαγός Αλατρίστε
Αυτή την εποχή διαβάζω αυτό το βιβλίο και το χωρίο που βρίσκεται πιο πάνω κίνησε το ενδιαφέρον μου. Στη σκακιέρα της ζωής, ο καθένας κινείται όπως μπορεί. Όμως υπάρχουν πιόνια και πιόνια.
Άλλοι είναι πύργοι, δυνατοί και ακλόνητοι.
Άλλοι άλογα, κάνουν άλματα.
Άλλοι ευέλικτες βασίλισσες.
Άλλοι περήφανοι και εκλεκτικοί βασιλιάδες.
Άλλοι ιδιόμορφοι τρελοί, κολλημένοι στο χρώμα τους κόντρα στις περιστάσεις.
Όμως η μεγάλη πλειονότητα είναι στρατιωτάκια, προορισμένα να υπακούουν εντολές άλλων. Χωρίς βούληση, χωρίς πυγμή. Το θέμα βεβαία είναι να κάνουν τις κατάλληλες κινήσεις, τις κατάλληλες επιλογές. Και που ξέρεις μπορεί με την κατάλληλη στρατηγική το πιονάκι που πηγαίνει τυφλά μπροστά να διαπεράσει τις εχθρικές γραμμές και να μεταμορφωθεί σε βασίλισσα. Το παν είναι να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, άσχετα από το αποτέλεσμα. Στόχος είναι να υπάρχεις στη σκακιέρα. Και να σε φάνε, υπάρχουν και άλλες παρτίδες

Πρώτο μπάνιο!!!

Το Σαββατοκύριακο που λήγει σε λίγες ώρες πήγα στο εξοχικό μου στο Χαλκούτσι και έκανα τα πρώτα μου δύο μπάνια στη θάλασσα φέτος. Δεν ξέρω αν κάνετε το ίδιο με μένα αλλά εγώ δεν πλατσουρίζω στα ρηχά αλλά πηγαίνω στα βαθιά και κολυμπάω. Το κολύμπι με αναζωογονεί, με κάνει άλλον άνθρωπο Το Σάββατο δεν ξανοίχθηκα πολύ (ήταν και το πρώτο μου) αλλά σήμερα του έδωσα και κατάλαβε. Ξάπλαρα στη chaise longue του Saloon απολαμβάνοντας τον ωραίο μου frappe, μπαινόβγαινα στην θάλασσα, τσέκαρα και τα μωράκια δεξιά και αριστερά και πέρασα κοτσάνι. Βέβαια κοκκίνισα αρκετά αλλά χαλάλι του

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

Ραγισμένη πορσελάνη (Είμαι εδώ)

Ραγισμένη πορσελάνη
σφαίρα μέσα στη θαλάμη
τ' όπλο εκπυσοκρότησε ξανά
φεύγει άλλη μια αγάπη
κι από των ματιών την άκρη
βλέπω ένα δάκρυ να κυλά

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δειξει την αγάπη
που στερήθηκες τόσον καιρό
κάποιος βρίσκεται κοντά σου
ζούσε πάντα στη σκιά σου
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Είμαι εδώ
εδώ
εγώ που σ' αγαπάω είμαι εδώ
εδώ
εγω που σε πονάω είμαι εδώ
υπάρχω αφού υπάρχεις είμαι εδώ
Είμαι εδώ
εδώ
στο γέλιο και στο δάκρυ σου είμαι εδώ
εδώ
αν νοιώσεις την ανάγκη μου είμαι εδώ
υπάρχω αφού υπάρχεις είμαι εδώ

Ραγισμένη πορσελάνη
στ'ανοικτά ψάχνεις λιμάνι
ξέρω τόση πίκρα δεν μπορείς
ο έρωτας φτερά ανοίγει
και το σπίτι σου σε πνίγει
μόνη σου φοβάσαι κι απορείς

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δειξει την αγάπη
που στερήθηκες τόσον καιρό
κάποιος βρίσκεται κοντά σου
ζούσε πάντα στη σκιά σου
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δείξει την αγάπη
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006

Μες του μυαλού την παραζάλη

Μες του μυαλού την παραζάλη
οι σκέψεις στήνουν καρναβάλι
φοράνε μάσκες τόσο απατηλά
Σκόρπιες και διάσπαρτες εικόνες
ποιοι γεωμετρικοί κανόνες
να με οδηγήσουν σε ορθή τροχιά;

Σ ένα ζειμπέκικο ξεχνιέμαι
μα σαν τελειώσει τυραννιέμαι
πνίγομαι, χάνω όσα αγαπώ
Με εννέα όγδοα στο μέτρο
γύρω απ' του είναι μου το κέντρο
ψάχνω το δρόμο για να πορευτώ
Μες του μυαλού την παραζάλη
οι σκέψεις στήνουν καρναβάλι
μα στο χορό τους δεν υπάρχω εγώ

Οι λέξεις νόημα ζητάνε
οι πράξεις τώρα πια μετράνε
στην απουσία τι να αισθανθώ;
Στα μονοπάτια στο λιμάνι
ζητάω αλήθεια κι όχι πλάνη
να με οδηγήσει στον προορισμό


ΥΓ: Την ιδέα για αυτό το ζεϊμπέκικο την πήρα από τον τίτλο του blog της Jojo και την ευχαριστώ για την έμπνευση



Πέμπτη, Ιουνίου 08, 2006

Παραμύθι

Πια μέσα στην πόλη κοιμήθηκαν όλοι
εγώ ξαγρυπνάω μου λείπεις εσύ
τα μάτια βουρκώνουν κι οι μνήμες πληγώνουν
στο άδειο μου σπίτι η εικόνα θολή

Γύρνα καλή μου καρδιά μου ψυχή μου
γύρνα καλή μου σε θέλω εδώ
γύρνα καλή μου ανάσα πνοή μου
γύρνα καλή μου σε παρακαλώ

Στην κόψη του χρόνου κομμάτια του πόνου
κρυφά με χαράζουν, βαθιά με πονούν
στις χώρες της Δύσης παλιές αναμνήσεις
με καταδιώκουν και μ' ακολουθούν

Να σ' εύρω ελπίζω, τον κόσμο γυρίζω
σε μήκη και πλάτη να δω τι θα βγει
στη μέση της στέπας η σκιά μιας γυναίκας
κοντά μου πλαγιάζει, σου μοιάζει πολύ

Ήρθες καλή μου γεμίζει η ψυχή μου
ήρθες καλή μου ξημέρωσε πια
ήρθες καλή μου στην άδεια ζωή μου
ήρθες καλή μου ελπίδα ξανά

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

Στο Πάρα Πέντε: Τέλος 1ου κύκλου

Πριν από λίγα λεπτά έκλεισε τη διαδρομή της για φέτος η καλύτερη κωμική σειρά των τελευταίων χρόνων. Οι 5 φίλοι που μου θυμίζουν καρτούν της παλιάς καλής εποχής (ποιος ξεχνά την Καντυ με το φουντωτό μαλλί, τη Φρου Φρου, τον Τεν Τεν και άλλους) έφτασαν κοντά στο θάνατο και γλύτωσαν. Αλλα που να ξέρουν ότι κυνηγούν... τον πρωθυπουργό της χώρας!Το Πάρα Πέντε τα είχε όλα εκτός από έρωτα (μπαφιάσαμε πια): χιούμορ, συγκίνηση, μυστήριο. Μια σειρά που την απολαμβάνεις σαν το κρασί. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και να μην ξεχειλώσει.