Αισθήσεις

Εδω η εμπειρια που αποκτουμε μεσω των αισθησεων παιζει τον πρωτο ρολο. Το ζητουμενο ειναι η αισθητικη απολαυση. Η τεχνη, ο κινηματογραφος, η λογοτεχνια, το θεατρο ακόμα και η μαγειρικη, τα ταξιδια και η (καλη) τηλεοραση δινουν την πρωτη υλη αυτης της ιστοσελιδας

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006

Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση

Μια προσωπική αφήγηση

Φρίντα Μπιούμπι
Βιογραφία-Θέατρο
Εξάντας
286 σελίδες

Γενικά οι βιογραφίες δεν μου αρέσουν. Έναυσμα για να διαβάσω τη βιογραφία της Έλλης Λαμπέτη ήταν η μεταφορά της στην τηλεόραση σε μια ακριβή παραγωγή (εξ όσων κρίνω από τα trailers που έχω δει). Δυστυχώς η ηλικία μου (γεννήθηκα το 1981) δεν μου επέτρεψε να δω τη Λαμπέτη στο θέατρο. Από αφηγήσεις των γονιών μου έμαθα ότι στη σκηνή ήταν συγκλονιστική. Η μόνη επαφή που έιχα με την Λαμπέτη ήταν μέσα από τις λιγοστές (και σπάνια παιγμένες στην τηλεόραση) ταινίες της. Ειδικά στην τελευταία ιστορία της Κάλπικης Λίρας και στο Κυριακάτικο Ξύπνημα ήταν εξαιρετική. Η Λαμπέτη μου άρεσε πολύ και ως γυναίκα. Ήταν ο συνδυσμός ταλέντου και κομψότητας.
Διαβάζοντας τη βιογραφία της με εξέπληξε το πόσο ταπεινή ήταν. Σε ενα σημείο λέει χαρακτηριστικά: "Ο Θεός μου έκανε τη χάρη την ξεχωριστή να μου δώσει ένα μεγάλο ταλέντο που εγώ δεν αξιοποίησα. Χρησιμοποίησα το μίνιμουμ". Ποια η Λαμπέτη; Η σημαντικότερη Ελληνίδα ηθόποιος της τελευταίας 50ετίας! Οποιαδήποτε άλλη στη θέση της θά έλεγε ότι εγώ είμαι και άλλη δεν είναι. Το βιβλίο ουσιαστικά είναι συνδυασμός απομαγνητοφωνημένων συνεντεύξεων της Λαμπέτη και προσωπικών αφηγήσεων της Μπιούμπι. Διαβάζεται εύκολα και νομίζω ότι πρέπει να αποτελεί πολύτιμο μάθημα για τους νέους ηθοποιούς

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006

Τελικά, ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος

Καλή Γκέλμπεση-Γκιούνη
Μυθιστόρημα
Σελίδες 411
Εκδόσεις: Σύγχρονη εποχή

Το βιβλίο αυτό έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Το έδωσε η ίδια η συγγραφέας σε ένα θείο μου που δουλεύουν μαζί στο γραφείο. Εγώ που είμαι κανονικό βιβλιοσκούληκο το διάβασα.
Αν κρίνουμε από τον τίτλο θα λέγαμε ότι πρόκειται για γυναικείο ερωτικό μυθιστόρημα. Ουδεμία σχέση. Αφηγητής είναι ένας άνδρας 45 ετών. Κεραυνοβολείται από μια κομμουνίστρια και μορφωμένη ψιλικατζού και όλη η ζωή του αλλάζει. Επί 411 σελίδες η προπαγάνδα υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος και κατά των δύο κομμάτων εξουσίας είναι διάχυτη. Σε κάθε ευκαιρία οι ήρωες του μυθιστορήματος, που διαδραματίζεται σε μια γειτονιά του Περιστερίου, επιχειρηματολογούν κατά του συστήματος. Τόσο που απόρησα αν διάβαζα μυθιστόρημα ή τις ιδεολογικές θέσεις του ΚΚΕ.
Οι πολιτικές απόψεις της κυρίας Γκέλμπεση-Γκιούνη είναι απολύτως σεβαστές. Όμως ορισμένα σημεία είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά. Παραδείγματος χάριν βλέπουμε την αστυνομία επί ΠαΣοΚ να κυνηγά αριστερούς. Αυτό είναι ακραίο δεδομένου ότι ανήκω σε αριστερή οικογένεια και ποτέ δεν μας ενόχλησαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Επίσης για όλα τα δεινά φταίει ο δικομματισμός και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι σχέση έχουν όλα αυτά σε ένα μυθιστόρημα;
Δεν είμαι κατά της στρατευμένης τέχνης η οποία κατά καιρούς έχει παράγει αριστουργήματα (τα αγωνιστικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, η ποίηση του Ρίτσου και του Βάρναλη). Αλίμονο αν η τέχνη δεν είναι στρατευμένη σε αξίες και σκοπούς. Όμως το μυθιστόρημα έχει πρώτιστο σκοπό να τέρψει, να ψυχαγωγήσει και όχι να προπαγανδίσει. Τα πολιτικά μηνύματα έπρεπε να είναι υπόρρητα. Όμως εδώ είναι έκδηλα. Και αυτό είναι το μεγάλο μειονέκτημα αυτού του βιβλίου το οποίο καταντά αφόρητα κουραστικό.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006

Το υπόγειο

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Νουβέλα
126 σελίδες

Κλασική λογοτεχνία. Ισως η πιο σύγχρονη. Παρόλο που ο αγαπήμενος της φίλης μου της Krotkaya έγραψε το Υπόγειο το 1864 οι καταστάσεις που περιγράφονται στη νουβέλα θα μπορούσαν να διαδραματίζονται και σήμερα.
Ένας άνθρωπος (δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά του) είναι κλεισμένος στον εαυτό του εδώ και 20 χρόνια. Χαμένος στις σκέψεις και στις αναμνήσεις του. Εγωιστής, άνανδρος, μνησίκακος και τεμπέλης. Το μυαλό του διολισθαίνει σε σκοτεινές ατραπούς. Η τρέλα ξεκινάει. Το πρώτο μέρος είναι ένας αδιάκοπος μονόλογος. Ο Ντοστογιέφσκι παίρνει την ψυχή του ήρωα του Υπογείου και την ξεσκίζει σαν άγριο θηρίο. Η λογική βαθμιαία δίνει τη θέση της στον παραλογισμό. Οταν το διάβασα έμεινα με το στόμα ανοικτό, μου ερχόταν να ουρλιάξω απο θυμό, οργή, μίσος και οίκτο για αυτόν τον ήρωα (Λίγες φορές μου έχει συμβεί αυτό. Τελευταία μου συνέβη με την ηρωίδα της Πιανίστριας της Elfriede Jelinek).
Στο δεύτερο μέρος το σκηνικό αλλάζει. Ο ήρωας βγαίνει έξω στον κόσμο. Οι συνάδελφοί του τον περιφρονούν και τον προσβάλλουν. Αδιαφορούν για την ύπαρξή του. Παει να τους βρει σε έναν οίκο ανοχής με σκοπό να τους εξευτελίσει μπροστά στα αντιοκείμενα του πόθου τους. Αντί για αυτό όμως βρίσκει μια νεαρή πόρνη, τη Λίζα. Ένα νέο κορίτσι που σπαταλά τα νιάτα της στα χαμαιτυπεία. Τη νουθετεί, την κάνει να υποφέρει και της υπόσχεται πως θα τη σώσει.
Μετά από τρεις μέρες η Λίζα χτυπά την πόρτα του Υπογείου. Του ζητά βοήθεια. Της λέει πως την κορόιδεψε. Ο ψυχισμός του ξεδιπλώνεται μπροστά της. Εκείνη τον συμπονά, τον έχει αγαπήσει. 15 λεπτά παραφοράς. Ούτε και τότε ο κυνισμός του υποχωρεί. Ένα αντίο.Η Λίζα φεύγει και ο ήρωάς μας μένει μόνος στο Υπόγειο με τις αναμνήσεις του. Ίσως και να του αξίζει τελικά

Walk the line

Είδος: Βιογραφία-Δράμα
Σκηνοθεσία: James Mangold
Σενάριο: Gill Dennis & James Mangold

JoaquinPhoenix
Reese Witherspoon
Ginnifer Goodwin
Robert Patrick
Dallas Roberts

Αχ, ο καημένος ο Joaquin Phoenix. Δίνει τον καλύτερό του εαυτό στον Μονομάχο και στο Walk the line αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να παίρνουν το Όσκαρ οι συμπρωταγωνιστές του (Russell Crowe, Reese Witherspoon). Ο Joaquin δίνει ρέστα ως Johnny Cash. Το σενάριο είναι εξαιρετικό. Η Witherspoon κάνει μια σωστή και μετρημένη ερμηνεία (ίσως αυτό μέτρησε υπέρ της στην Ακαδημία) ως τη γυναίκα που φέρνει τον Cash στον ίσιο δρόμο. Μια πολύ προσεγμένη παραγωγή. Ωραίο country soundtrack με τραγούδια του ίδιου του Cash.
Βαθμολογία: 10

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Capote

Είδος: Βιογραφία-Δράμα
Σκηνοθεσία: Bennett Miller
Σενάριο: Dan Futterman

Philip Seymour Hoffman
Catherine Keener
Chris Cooper
Clifton Collins Junior
Bruce Greenwood

Η ταινία Capote έχει ως θέμα την δημιουργία του αριστουργήματος του Truman Capote Εν Ψυχρώ. Ο Capote (Philip Seymour Hoffman) έρχεται στο Κάνσας για να γράψει ένα άρθρο για το New Yorker σχετικά με το στυγερό φόνο μιας οικογένειας. Ο Capote έρχεται σε επαφή με τους δράστες και δημιουργεί μια ιδιόμορφη σχέση με έναν από αυτούς , τον Perry King (Clifton Collins Junior). Οι συναντήσεις τους έχουν μια μορφή ψυχανάλυσης όπου στο ντιβάνι κάθονται και οι δύο.
Η ερμηνεία του Hoffman στο ρόλο του Capote κουβαλά όλη την ταινία. Ο τύπος έχει κάνει φοβερή δουλειά στο να αποδόσει τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και την ιδιαίτερη φωνή του Capote. Δίκαια πήρε το Οσκαρ (αν και για μένα έπρεπε να το μοιραστεί με τον συγκλονιστικό David Strathairn του Καληνύχτα και καλή τύχη ) Οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι απλώς διεκπεραιωτικές (απορώ πως η Keener απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου με απειροελάχιστο χρόνο συμμετοχής) . Η ταινία είναι καλογυρισμένη αν και θα προτιμούσα μια κανονική βιογραφία του Capote.
Βαθμολογία: 7

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2006

Τι διάβασα το καλοκαίρι I (Λογοτεχνία)

Στη Σέριφο το έριξα κυριολεκτικά στο διάβασμα. Επί τροχάδην παραθέτω τα βιβλία λογοτεχνίας που διάβασα κατά τη διάρκεια της διαμονής μου. Πρώτα ξαναφρέσκαρα την Ιλιάδα (τα λόγια είναι περιττά. Αρχετυπικό κείμενο της λογοτεχνίας. Αέναη πηγή έμπνευσης). Επειτα χάθηκα στα δίκτυα των φαρμακευτικών καρτέλ στον Επίμονο Κηπουρό του John le Carre (γρήγορο θρίλερ, ενδιαφέρουσα γραφή). Μετά τον Χρυσό Σκαραβαίο του Edgar Allan Poe (ιστορίες με μυστήριο, γραφή πρωτοποριακή, με βαθύτατα νοήματα) για να καταλήξω κλασικά στις Μεγάλες Προσδοκίες του Charles Dickens (η πάλη ενός ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή, ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση, η αθωότητα μιας άλλης εποχής)
Το Τι διάβασα το καλοκαίρι ΙΙ (Μη Λογοτεχνία) θα το ανεβάσω στο Ιδεοσκόπιο