Αισθήσεις

Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση

2006-09-30T19:10:00.000+03:00

Μια προσωπική αφήγηση

Φρίντα Μπιούμπι
Βιογραφία-Θέατρο
Εξάντας
286 σελίδες

Γενικά οι βιογραφίες δεν μου αρέσουν. Έναυσμα για να διαβάσω τη βιογραφία της Έλλης Λαμπέτη ήταν η μεταφορά της στην τηλεόραση σε μια ακριβή παραγωγή (εξ όσων κρίνω από τα trailers που έχω δει). Δυστυχώς η ηλικία μου (γεννήθηκα το 1981) δεν μου επέτρεψε να δω τη Λαμπέτη στο θέατρο. Από αφηγήσεις των γονιών μου έμαθα ότι στη σκηνή ήταν συγκλονιστική. Η μόνη επαφή που έιχα με την Λαμπέτη ήταν μέσα από τις λιγοστές (και σπάνια παιγμένες στην τηλεόραση) ταινίες της. Ειδικά στην τελευταία ιστορία της Κάλπικης Λίρας και στο Κυριακάτικο Ξύπνημα ήταν εξαιρετική. Η Λαμπέτη μου άρεσε πολύ και ως γυναίκα. Ήταν ο συνδυσμός ταλέντου και κομψότητας.

Διαβάζοντας τη βιογραφία της με εξέπληξε το πόσο ταπεινή ήταν. Σε ενα σημείο λέει χαρακτηριστικά: "Ο Θεός μου έκανε τη χάρη την ξεχωριστή να μου δώσει ένα μεγάλο ταλέντο που εγώ δεν αξιοποίησα. Χρησιμοποίησα το μίνιμουμ". Ποια η Λαμπέτη; Η σημαντικότερη Ελληνίδα ηθόποιος της τελευταίας 50ετίας! Οποιαδήποτε άλλη στη θέση της θά έλεγε ότι εγώ είμαι και άλλη δεν είναι. Το βιβλίο ουσιαστικά είναι συνδυασμός απομαγνητοφωνημένων συνεντεύξεων της Λαμπέτη και προσωπικών αφηγήσεων της Μπιούμπι. Διαβάζεται εύκολα και νομίζω ότι πρέπει να αποτελεί πολύτιμο μάθημα για τους νέους ηθοποιούς

Τελικά, ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος

2006-09-22T20:27:00.000+03:00

Καλή Γκέλμπεση-Γκιούνη
Μυθιστόρημα
Σελίδες 411
Εκδόσεις: Σύγχρονη εποχή

Το βιβλίο αυτό έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Το έδωσε η ίδια η συγγραφέας σε ένα θείο μου που δουλεύουν μαζί στο γραφείο. Εγώ που είμαι κανονικό βιβλιοσκούληκο το διάβασα.

Αν κρίνουμε από τον τίτλο θα λέγαμε ότι πρόκειται για γυναικείο ερωτικό μυθιστόρημα. Ουδεμία σχέση. Αφηγητής είναι ένας άνδρας 45 ετών. Κεραυνοβολείται από μια κομμουνίστρια και μορφωμένη ψιλικατζού και όλη η ζωή του αλλάζει. Επί 411 σελίδες η προπαγάνδα υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος και κατά των δύο κομμάτων εξουσίας είναι διάχυτη. Σε κάθε ευκαιρία οι ήρωες του μυθιστορήματος, που διαδραματίζεται σε μια γειτονιά του Περιστερίου, επιχειρηματολογούν κατά του συστήματος. Τόσο που απόρησα αν διάβαζα μυθιστόρημα ή τις ιδεολογικές θέσεις του ΚΚΕ.

Οι πολιτικές απόψεις της κυρίας Γκέλμπεση-Γκιούνη είναι απολύτως σεβαστές. Όμως ορισμένα σημεία είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά. Παραδείγματος χάριν βλέπουμε την αστυνομία επί ΠαΣοΚ να κυνηγά αριστερούς. Αυτό είναι ακραίο δεδομένου ότι ανήκω σε αριστερή οικογένεια και ποτέ δεν μας ενόχλησαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Επίσης για όλα τα δεινά φταίει ο δικομματισμός και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι σχέση έχουν όλα αυτά σε ένα μυθιστόρημα;

Δεν είμαι κατά της στρατευμένης τέχνης η οποία κατά καιρούς έχει παράγει αριστουργήματα (τα αγωνιστικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, η ποίηση του Ρίτσου και του Βάρναλη). Αλίμονο αν η τέχνη δεν είναι στρατευμένη σε αξίες και σκοπούς. Όμως το μυθιστόρημα έχει πρώτιστο σκοπό να τέρψει, να ψυχαγωγήσει και όχι να προπαγανδίσει. Τα πολιτικά μηνύματα έπρεπε να είναι υπόρρητα. Όμως εδώ είναι έκδηλα. Και αυτό είναι το μεγάλο μειονέκτημα αυτού του βιβλίου το οποίο καταντά αφόρητα κουραστικό.

Το υπόγειο

2006-09-14T17:59:00.000+03:00

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Νουβέλα
126 σελίδες

Κλασική λογοτεχνία. Ισως η πιο σύγχρονη. Παρόλο που ο αγαπήμενος της φίλης μου της Krotkaya έγραψε το Υπόγειο το 1864 οι καταστάσεις που περιγράφονται στη νουβέλα θα μπορούσαν να διαδραματίζονται και σήμερα.

Ένας άνθρωπος (δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά του) είναι κλεισμένος στον εαυτό του εδώ και 20 χρόνια. Χαμένος στις σκέψεις και στις αναμνήσεις του. Εγωιστής, άνανδρος, μνησίκακος και τεμπέλης. Το μυαλό του διολισθαίνει σε σκοτεινές ατραπούς. Η τρέλα ξεκινάει. Το πρώτο μέρος είναι ένας αδιάκοπος μονόλογος. Ο Ντοστογιέφσκι παίρνει την ψυχή του ήρωα του Υπογείου και την ξεσκίζει σαν άγριο θηρίο. Η λογική βαθμιαία δίνει τη θέση της στον παραλογισμό. Οταν το διάβασα έμεινα με το στόμα ανοικτό, μου ερχόταν να ουρλιάξω απο θυμό, οργή, μίσος και οίκτο για αυτόν τον ήρωα (Λίγες φορές μου έχει συμβεί αυτό. Τελευταία μου συνέβη με την ηρωίδα της Πιανίστριας της Elfriede Jelinek).

Στο δεύτερο μέρος το σκηνικό αλλάζει. Ο ήρωας βγαίνει έξω στον κόσμο. Οι συνάδελφοί του τον περιφρονούν και τον προσβάλλουν. Αδιαφορούν για την ύπαρξή του. Παει να τους βρει σε έναν οίκο ανοχής με σκοπό να τους εξευτελίσει μπροστά στα αντιοκείμενα του πόθου τους. Αντί για αυτό όμως βρίσκει μια νεαρή πόρνη, τη Λίζα. Ένα νέο κορίτσι που σπαταλά τα νιάτα της στα χαμαιτυπεία. Τη νουθετεί, την κάνει να υποφέρει και της υπόσχεται πως θα τη σώσει.

Μετά από τρεις μέρες η Λίζα χτυπά την πόρτα του Υπογείου. Του ζητά βοήθεια. Της λέει πως την κορόιδεψε. Ο ψυχισμός του ξεδιπλώνεται μπροστά της. Εκείνη τον συμπονά, τον έχει αγαπήσει. 15 λεπτά παραφοράς. Ούτε και τότε ο κυνισμός του υποχωρεί. Ένα αντίο.Η Λίζα φεύγει και ο ήρωάς μας μένει μόνος στο Υπόγειο με τις αναμνήσεις του. Ίσως και να του αξίζει τελικά

Walk the line

2006-09-14T10:37:00.000+03:00

Είδος: Βιογραφία-Δράμα
Σκηνοθεσία: James Mangold
Σενάριο: Gill Dennis & James Mangold

JoaquinPhoenix
Reese Witherspoon
Ginnifer Goodwin
Robert Patrick
Dallas Roberts

Αχ, ο καημένος ο Joaquin Phoenix. Δίνει τον καλύτερό του εαυτό στον Μονομάχο και στο Walk the line αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να παίρνουν το Όσκαρ οι συμπρωταγωνιστές του (Russell Crowe, Reese Witherspoon). Ο Joaquin δίνει ρέστα ως Johnny Cash. Το σενάριο είναι εξαιρετικό. Η Witherspoon κάνει μια σωστή και μετρημένη ερμηνεία (ίσως αυτό μέτρησε υπέρ της στην Ακαδημία) ως τη γυναίκα που φέρνει τον Cash στον ίσιο δρόμο. Μια πολύ προσεγμένη παραγωγή. Ωραίο country soundtrack με τραγούδια του ίδιου του Cash.

Βαθμολογία: 10

Capote

2006-09-13T12:25:00.000+03:00

Είδος: Βιογραφία-Δράμα
Σκηνοθεσία: Bennett Miller
Σενάριο: Dan Futterman

Philip Seymour Hoffman
Catherine Keener
Chris Cooper
Clifton Collins Junior
Bruce Greenwood

Η ταινία Capote έχει ως θέμα την δημιουργία του αριστουργήματος του Truman Capote Εν Ψυχρώ. Ο Capote (Philip Seymour Hoffman) έρχεται στο Κάνσας για να γράψει ένα άρθρο για το New Yorker σχετικά με το στυγερό φόνο μιας οικογένειας. Ο Capote έρχεται σε επαφή με τους δράστες και δημιουργεί μια ιδιόμορφη σχέση με έναν από αυτούς , τον Perry King (Clifton Collins Junior). Οι συναντήσεις τους έχουν μια μορφή ψυχανάλυσης όπου στο ντιβάνι κάθονται και οι δύο.

Η ερμηνεία του Hoffman στο ρόλο του Capote κουβαλά όλη την ταινία. Ο τύπος έχει κάνει φοβερή δουλειά στο να αποδόσει τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και την ιδιαίτερη φωνή του Capote. Δίκαια πήρε το Οσκαρ (αν και για μένα έπρεπε να το μοιραστεί με τον συγκλονιστικό David Strathairn του Καληνύχτα και καλή τύχη ) Οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι απλώς διεκπεραιωτικές (απορώ πως η Keener απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου με απειροελάχιστο χρόνο συμμετοχής) . Η ταινία είναι καλογυρισμένη αν και θα προτιμούσα μια κανονική βιογραφία του Capote.

Βαθμολογία: 7

Τι διάβασα το καλοκαίρι I (Λογοτεχνία)

2006-09-06T17:24:00.001+03:00

Στη Σέριφο το έριξα κυριολεκτικά στο διάβασμα. Επί τροχάδην παραθέτω τα βιβλία λογοτεχνίας που διάβασα κατά τη διάρκεια της διαμονής μου. Πρώτα ξαναφρέσκαρα την Ιλιάδα (τα λόγια είναι περιττά. Αρχετυπικό κείμενο της λογοτεχνίας. Αέναη πηγή έμπνευσης). Επειτα χάθηκα στα δίκτυα των φαρμακευτικών καρτέλ στον Επίμονο Κηπουρό του John le Carre (γρήγορο θρίλερ, ενδιαφέρουσα γραφή). Μετά τον Χρυσό Σκαραβαίο του Edgar Allan Poe (ιστορίες με μυστήριο, γραφή πρωτοποριακή, με βαθύτατα νοήματα) για να καταλήξω κλασικά στις Μεγάλες Προσδοκίες του Charles Dickens (η πάλη ενός ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή, ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση, η αθωότητα μιας άλλης εποχής)

Το Τι διάβασα το καλοκαίρι ΙΙ (Μη Λογοτεχνία) θα το ανεβάσω στο Ιδεοσκόπιο

Μίσησέ με

2006-07-21T20:44:00.000+03:00

Αφού δεν μπορείς να μ' αγαπήσεις όπως σ' αγαπώ εγώ
αφου δεν μπορείς ν' ακολουθήσεις το δικό μου το ρυθμό
αφού βλέπουμε το πάθος δεν μας πάει
η αγάπη μας στο μίσος μας τραβάει

Μίσησέ με, μίσησέ με
αφου δεν μπορείς να μ' αγαπήσεις φύγε, μίσησέ με
δυο φτερά πάνω στους ώμους φόρεσέ μου κι άφησέ με
να πετάξω τώρα μόνος στο κενό
Μίσησέ με, δεν θα κλάψω
δεν θα σπάσω, το θυμό μου θα τον θάψω
στο μυαλό μου, στ' όνειρό μου, στο υποσυνείδητό μου
έτσι είναι η αγάπη απ' την μια στην άλλη άκρη να περνάς

Αφού δεν μπορείς να μ' αγαπήσεις, φύγε σε παρακαλώ
μίσησέ κι αφήσε μέ μόνο μέσα στο κενό
αφου βλέπουμε το πάθος δεν μας πάει
η αγάπη μας στο μίσος μας τραβάει

Μίσησέ με, μίσησέ με
αφου δεν μπορείς να μ' αγαπήσεις φύγε, μίσησέ με
δυο φτερά πάνω στους ώμους φόρεσέ μου κι άφησέ με
να πετάξω τώρα μόνος στο κενό
Μίσησέ με, δεν με νοιάζει
το μαράζι θα τ'αφήσω στο περβάζι
πριν την πόρτα θα τραβήξω στη ζωή μου άλλη ρότα
έτσι είναι η αγάπη, απ'την μια στην άλλη άκρη να περνάς.

PS Η Σέριφος μου δίνει έμπνευση

Σαλάτα

2006-07-05T16:32:00.000+03:00

Η Τετάρτη είναι η μέρα της υγιεινής διατροφής. Τρώω μόνο σαλάτες και φρούτα. Αλλά όταν λέμε σαλάτα δεν εννοώ μια ξερή ντομάτα χωρίς λάδι. Εννοώ ένα μεγάλο μπολ με αρκετά λαχανικά (ντομάτα, αγγούρι, πιπεριά και ό,τι τραβάει η όρεξή μου), κρεμμύδι, Σερφιώτικη κάπαρη (χάρις σε ένα πολύ καλό θείο που μου δίνει κάθε καλοκαίρι όταν κατεβαίνω στο νησί), ελαιόλαδο και φυσικά άφθονη φέτα. Η σαλάτα αυτή είναι πλήρες γεύμα και αρκετά χορταστική.

Είμαι λεπτός. Και φαίνομαι λεπτός. Όμως όλο το χειμώνα πήρα κιλά γιατί λόγω άσχημων συγκυριών έπεσα με τα μούτρα στα γλυκά και άρχισα να κάνω μπάκα. Μπορεί να μην ήταν εμφανής αλλά εγώ έβλεπα μια αλλαγή στο σώμα μου που δεν μου άρεσε. Έτσι μετά το Πάσχα πήρα την αποφασή να περιορίσω τα γλυκά, να τρώω καλό πρωϊνό (και όχι έναν σκέτο καφέ) και περισσότερα φρούτα και μια μέρα την εβδομάδα να τρώω σαλάτες. Τα αποτελέσματα θεαματικά. Έχασα 3 κιλά και έπεσε η μπάκα.

Ο Λοχαγός Αλατρίστε

2006-07-01T13:49:00.000+03:00

Arturo Perez Reverte
Ο Λοχαγός Αλατρίστε (El Capitan Alatriste)
Μετάφραση: Δημήτρης Δημουλάς
Έτος πρώτης έκδοσης: 1996
Εκδόσεις Πατάκη

Είδος: Μυστήριο

Ο Λοχαγός Αλατρίστε είναι το πρώτο βιβλίο του Arturo Perez Reverte που ασχολείται με τις περιπέτειες του Diego Alatriste y Tenorio, ενός γεναίου Ισπανού πολεμιστή που πολέμησε στη Φλάνδρα. Οι ιστορίες του συνεχίζονται στην Καθαρότητα του Αίματος και στον Ήλιο της Μπρέντα. Ο Perez θεωρεί ότι τα μυθιστορήματα του είναι ιστορικά όμως εγώ διαβάζοντας τον Αλατρίστε αποκόμισα την αίσθηση ότι πρόκειται για εύπεπτο βιβλίο περιπέτειας εποχής. Το έργο διαδραματίζεται στη Μαδρίτη του 17ου αιώνα και ο συγγραφέας σε μεταφέρει εύκολα σε αυτή. Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα αλλά δεν σου αφήνει κάτι. Ότι πρέπει για να ξεκουραστείς μια καλοκαιρινή μέρα αλλά όχι και το βιβλίο που θα σου αλλάξει τη ζωή.

Ο Λοχαγός Αλατρίστε έχει γυριστεί σε ταινία από τον Agustin Diaz Yanes (Δυο γυναίκες στο πιάτο σας) με τον Viggo Mortensen (ο Αραγκορν από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών) στο ρόλο του Αλατρίστε. Θα κάνει πρεμιέρα στη Βενετία το Σεπτέμβριο και στην Ελλάδα θα προβληθεί στις 5 Ιανουαρίου του 2007.

Φραπέ

2006-06-26T20:28:00.000+03:00

Το απόλυτο ρόφημα του καλοκαιριού. Ένας μεγάλος δροσερός φραπέ με γάλα είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει μια καλοκαιρινή μέρα.

Φραπέ, ένας καφές με ελληνική προέλευση. Το Σεπτέμβριο του 1961 στη Διεθνή 'Εκθεση Θεσσαλονίκης ο διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Nestle Δημήτρης Βακόνδιος ήθελε κάτι δροσιστικό αλλά δεν ήξερε τι. 'Εβαλε μια κουταλιά στιγμιαίου καφέ σε ένα shaker με παγωμένο νερό και άρχισε να χτυπάει. 'Οταν άνοιξε το shaker δεν υπολόγισε ότι θα πεταχθεί αφρός και λερώθηκε όμως το γευστικό αποτέλεσμα τον αποζημίωσε με το παραπάνω. Ο πιο διάσημος καφές στην Ελλάδα και σύμβολο της Ελληνικής νεολαίας γεννήθηκε!

Από τη Θεσσαλονίκη ο φραπέ διαδόθηκε σε όλη την ελληνική επικράτεια και έγινε η αγαπημένη συνήθεια πολλών Ελλήνων. Η απροθυμιά πολλών παραδοσιακών καφετήδων να τον φτιάξουν οδήγησε στην άνθηση των- πιο μοντέρνων- καφετεριών . Ο φραπέ (ή το φραπόγαλ0) έγινε τιο σύμβολο του Έλληνα νέου που αράζει στις καφετέριες..

Σήμερα ο φραπέ είναι πλέον παραδοσιακός. Η μονοκρατορία του στον κρύο καφέ άρχισε να επισκιάζεται από τον ιταλοφερμένο freddo. Όμως πάντα θα είναι ο αγαπημένος μας.

Παίρνω το πιο μεγάλο shaker του σπιτιού, βάζω μέσα μπόλικο κρύο νερό, μια κουταλιά καφέ και 2 κουταλάκια ζάχαρη και χτυπάω για τρία λεπτά. Έπειτα ρίχνω το περιεχόμενο του shaker σε ένα μεγάλο ποτήρι. Προσθέτω φρέσκο γάλα και τουλάχιστον τρία παγάκια. Ο φραπέ μου αποκτά ένα ανοικτό καφέ χρώμα και υπέροχη ελαφριά γεύση (το φρέσκο γάλα ευθύνεται για αυτή) που ερεθίζει ευχάριστα τον ουρανίσκο. Καλή μου απόλαυση!

Πετρελικές μεταμορφώσεις

2006-06-20T17:07:00.000+03:00

2004 Γαλαζοαίματος (Κόκκινο δεν ήταν κόκκινο, είχε το χρώμα του ουρανού)
2005 Κουβαρντάς και μαζόχας (Κερνάω απόψε εγώ...Χτύπα κι άλλο)
2006 Ανώνυμος αλκοολικός (Σε ξεπέρασα κι είμαι καλά)

Αμαν πια ρε Φοίβο. Τόσες μεταμορφώσεις ούτε και ο Οβίδιος!!!

Η σκακιέρα της ζωής

2006-06-18T21:52:00.000+03:00

Ο λοχαγός έσιαξε την κάπα πάνω στους ώμους του και κοίταξε προς τη γωνία του δρόμου, που τη φώτιζε το τρεμάμενο φως του φαναριού. Κάτω από το ζεστό ύφασμα, το αριστερό του χέρι ξεκουραζόταν στη λαβή του σπαθιού. Για μια στιγμή προσπαθούσε να θυμηθεί πόσους ανθρώπους είχε σκοτώσει-όχι στον πόλεμο, όπου συχνά είναι αδύνατον να ξέρεις το αποτέλεσμα μιας σπαθιάς ή ρνός πυροβολισμού από το αρκεβούζιο μέσα στον ορυμαγδό της μάχης, αλλά από κοντά, πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτό το "πρόσωπο με πρόσωπο" ήταν σημαντικό, τουλάχιστον γι' αυτόν. Γιατί ο Διέγο Αλατρίστε, σε αντίθεση με άλλους έμμισθους μαχαιροβγάλτες, δε χτυπούσε ποτέ πισώπλατα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν άφηνε πάντα στον άλλον το χρόνο να προετοιμαστεί, αλλά όμως δε μαχαίρωσε κανέναν που να μην ήταν στραμμένος προς το μέρος του και με το σπαθί έξω από τη θήκη του, εκτός από μία φορά, όταν στραγγάλισε μες τη νύχτα έναν Ολλανδό φρουρό. Αυτό όμως ήταν στον πόλεμο, όπως κια στην περίπτωση κάποιων Γερμανών που στασίασαν στο Μάαστριχτ ή διάφορων άλλων εχθρών τους οποίους καθάρισε σε πεδία μάχης. Εκείνη την εποχή βάβαια αυτά δεν είχαν και μεγάλη σημασία. Ο λοχαγός όμως ήταν από τους ανθρώπους που αναζητούσαν άλλοθι ώστε να διατηρούν την αυτοεκτίμησή τους. Στη σκακιέρα της ζωής, ο καθένας κινείται όπως μπορεί- και αυτό, όσο αδύναμο κι αν φαινόταν σαν άλλοθι, αποτελούσε τη δικαίωση και την απαλλαγή του. Κι αν αποδεικνυόταν ανεπαρκές, όπως ήταν φανερό στα μάτια του όταν το λικέρ πρόβαλλε μέσα του όλους τους διαβόλους που του βασάνιζαν την ψυχή, του έδιναν τουλάχιστον κάτι για να αρπαχτεί όταν η ναυτία γινόταν τόσο έντονη, που κοιτούσε με εξαιρετικό ενδιαφέρον τη μαύρη τρύπα των πιστολιών του.

Arturo Perez Reverte Ο Λοχαγός Αλατρίστε

Αυτή την εποχή διαβάζω αυτό το βιβλίο και το χωρίο που βρίσκεται πιο πάνω κίνησε το ενδιαφέρον μου. Στη σκακιέρα της ζωής, ο καθένας κινείται όπως μπορεί. Όμως υπάρχουν πιόνια και πιόνια.

Άλλοι είναι πύργοι, δυνατοί και ακλόνητοι.

Άλλοι άλογα, κάνουν άλματα.

Άλλοι ευέλικτες βασίλισσες.

Άλλοι περήφανοι και εκλεκτικοί βασιλιάδες.

Άλλοι ιδιόμορφοι τρελοί, κολλημένοι στο χρώμα τους κόντρα στις περιστάσεις.

Όμως η μεγάλη πλειονότητα είναι στρατιωτάκια, προορισμένα να υπακούουν εντολές άλλων. Χωρίς βούληση, χωρίς πυγμή. Το θέμα βεβαία είναι να κάνουν τις κατάλληλες κινήσεις, τις κατάλληλες επιλογές. Και που ξέρεις μπορεί με την κατάλληλη στρατηγική το πιονάκι που πηγαίνει τυφλά μπροστά να διαπεράσει τις εχθρικές γραμμές και να μεταμορφωθεί σε βασίλισσα. Το παν είναι να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, άσχετα από το αποτέλεσμα. Στόχος είναι να υπάρχεις στη σκακιέρα. Και να σε φάνε, υπάρχουν και άλλες παρτίδες

Πρώτο μπάνιο!!!

2006-06-18T21:35:00.000+03:00

Το Σαββατοκύριακο που λήγει σε λίγες ώρες πήγα στο εξοχικό μου στο Χαλκούτσι και έκανα τα πρώτα μου δύο μπάνια στη θάλασσα φέτος. Δεν ξέρω αν κάνετε το ίδιο με μένα αλλά εγώ δεν πλατσουρίζω στα ρηχά αλλά πηγαίνω στα βαθιά και κολυμπάω. Το κολύμπι με αναζωογονεί, με κάνει άλλον άνθρωπο Το Σάββατο δεν ξανοίχθηκα πολύ (ήταν και το πρώτο μου) αλλά σήμερα του έδωσα και κατάλαβε. Ξάπλαρα στη chaise longue του Saloon απολαμβάνοντας τον ωραίο μου frappe, μπαινόβγαινα στην θάλασσα, τσέκαρα και τα μωράκια δεξιά και αριστερά και πέρασα κοτσάνι. Βέβαια κοκκίνισα αρκετά αλλά χαλάλι του

Ραγισμένη πορσελάνη (Είμαι εδώ)

2006-06-11T18:12:00.000+03:00

Ραγισμένη πορσελάνη
σφαίρα μέσα στη θαλάμη
τ' όπλο εκπυσοκρότησε ξανά
φεύγει άλλη μια αγάπη
κι από των ματιών την άκρη
βλέπω ένα δάκρυ να κυλά

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δειξει την αγάπη
που στερήθηκες τόσον καιρό
κάποιος βρίσκεται κοντά σου
ζούσε πάντα στη σκιά σου
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Είμαι εδώ
εδώ
εγώ που σ' αγαπάω είμαι εδώ
εδώ
εγω που σε πονάω είμαι εδώ
υπάρχω αφού υπάρχεις είμαι εδώ
Είμαι εδώ
εδώ
στο γέλιο και στο δάκρυ σου είμαι εδώ
εδώ
αν νοιώσεις την ανάγκη μου είμαι εδώ
υπάρχω αφού υπάρχεις είμαι εδώ

Ραγισμένη πορσελάνη
στ'ανοικτά ψάχνεις λιμάνι
ξέρω τόση πίκρα δεν μπορείς
ο έρωτας φτερά ανοίγει
και το σπίτι σου σε πνίγει
μόνη σου φοβάσαι κι απορείς

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δειξει την αγάπη
που στερήθηκες τόσον καιρό
κάποιος βρίσκεται κοντά σου
ζούσε πάντα στη σκιά σου
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Κάποιος πάντοτε υπάρχει
να σου δείξει την αγάπη
δίπλα σου καρδιά μου είμαι εγώ

Μες του μυαλού την παραζάλη

2006-06-09T01:45:00.000+03:00

Μες του μυαλού την παραζάλη
οι σκέψεις στήνουν καρναβάλι
φοράνε μάσκες τόσο απατηλά
Σκόρπιες και διάσπαρτες εικόνες
ποιοι γεωμετρικοί κανόνες
να με οδηγήσουν σε ορθή τροχιά;

Σ ένα ζειμπέκικο ξεχνιέμαι
μα σαν τελειώσει τυραννιέμαι
πνίγομαι, χάνω όσα αγαπώ
Με εννέα όγδοα στο μέτρο
γύρω απ' του είναι μου το κέντρο
ψάχνω το δρόμο για να πορευτώ
Μες του μυαλού την παραζάλη
οι σκέψεις στήνουν καρναβάλι
μα στο χορό τους δεν υπάρχω εγώ

Οι λέξεις νόημα ζητάνε
οι πράξεις τώρα πια μετράνε
στην απουσία τι να αισθανθώ;
Στα μονοπάτια στο λιμάνι
ζητάω αλήθεια κι όχι πλάνη
να με οδηγήσει στον προορισμό

ΥΓ: Την ιδέα για αυτό το ζεϊμπέκικο την πήρα από τον τίτλο του blog της Jojo και την ευχαριστώ για την έμπνευση

Παραμύθι

2006-06-08T08:51:00.000+03:00

Πια μέσα στην πόλη κοιμήθηκαν όλοι
εγώ ξαγρυπνάω μου λείπεις εσύ
τα μάτια βουρκώνουν κι οι μνήμες πληγώνουν
στο άδειο μου σπίτι η εικόνα θολή

Γύρνα καλή μου καρδιά μου ψυχή μου
γύρνα καλή μου σε θέλω εδώ
γύρνα καλή μου ανάσα πνοή μου
γύρνα καλή μου σε παρακαλώ

Στην κόψη του χρόνου κομμάτια του πόνου
κρυφά με χαράζουν, βαθιά με πονούν
στις χώρες της Δύσης παλιές αναμνήσεις
με καταδιώκουν και μ' ακολουθούν

Να σ' εύρω ελπίζω, τον κόσμο γυρίζω
σε μήκη και πλάτη να δω τι θα βγει
στη μέση της στέπας η σκιά μιας γυναίκας
κοντά μου πλαγιάζει, σου μοιάζει πολύ

Ήρθες καλή μου γεμίζει η ψυχή μου
ήρθες καλή μου ξημέρωσε πια
ήρθες καλή μου στην άδεια ζωή μου
ήρθες καλή μου ελπίδα ξανά

Στο Πάρα Πέντε: Τέλος 1ου κύκλου

2006-06-05T23:35:00.000+03:00

Πριν από λίγα λεπτά έκλεισε τη διαδρομή της για φέτος η καλύτερη κωμική σειρά των τελευταίων χρόνων. Οι 5 φίλοι που μου θυμίζουν καρτούν της παλιάς καλής εποχής (ποιος ξεχνά την Καντυ με το φουντωτό μαλλί, τη Φρου Φρου, τον Τεν Τεν και άλλους) έφτασαν κοντά στο θάνατο και γλύτωσαν. Αλλα που να ξέρουν ότι κυνηγούν... τον πρωθυπουργό της χώρας!Το Πάρα Πέντε τα είχε όλα εκτός από έρωτα (μπαφιάσαμε πια): χιούμορ, συγκίνηση, μυστήριο. Μια σειρά που την απολαμβάνεις σαν το κρασί. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και να μην ξεχειλώσει.